José Saramago'nun "Körlük" adlı romanı, insanlığın en temel değerlerini ve medeniyetin kırılganlığını sorgulayan, sarsıcı bir başyapıttır. Roman, nedeni bilinmeyen bir salgın sonucu insanların görme yetilerini kaybetmesiyle başlayan kaotik bir süreci konu alır. Bu "beyaz körlük" salgını, toplum düzenini alt üst ederken, insanların hayatta kalma mücadelesi, ahlaki çöküşleri ve insan doğasının karanlık yüzünü gözler önüne serer.

Romanın ana teması, görme yetisinin kaybıyla birlikte ortaya çıkan insanlık halleridir. Saramago, körlük metaforunu kullanarak, insanların birbirlerine karşı duyarsızlaşmasını, bencilliği, şiddeti ve umutsuzluğu eleştirir. Aynı zamanda, roman, insanlığın dayanışma ve umut arayışını da vurgular. Körler arasında gelişen bağlar, sevgi, fedakarlık ve hayatta kalma mücadelesi, romanın umut verici yönünü oluşturur.

Kitap, farklı karakterlerin perspektifinden anlatılır. Özellikle, görme yetisini kaybetmeyen tek kişi olan doktorun eşi, olayların merkezinde yer alır. Onun gözünden, toplumun çöküşü, insanların çaresizliği ve hayatta kalma mücadelesi anlatılır. Saramago, karakterlerin iç dünyalarını ve yaşadıkları psikolojik süreçleri derinlemesine analiz eder.

"Körlük", distopik bir roman olmakla birlikte, günümüz dünyasına dair önemli mesajlar içerir. Salgın, modern toplumun zaaflarını, iletişimsizliği ve bireyselliği gözler önüne serer. Roman, okuyucuyu, kendi değerlerini ve insanlık anlayışını sorgulamaya davet eder. Saramago, dilin gücünü kullanarak, okuyucuyu sarsan, düşündüren ve etkileyen bir atmosfer yaratır.

Kitabın hedef okur kitlesi, edebiyatla ilgilenen, derinlikli ve düşündürücü konulara ilgi duyan okurlardır. Aynı zamanda, distopik edebiyatı seven, insan doğası ve toplum üzerine farklı perspektifler arayan okurlar için de idealdir. "Körlük", sadece bir roman değil, aynı zamanda bir felsefi sorgulamadır.

Benzer kitaplar arasında, yine distopik temalı ve insanlık hallerini irdeleyen George Orwell'ın "1984"ü, Aldous Huxley'nin "Cesur Yeni Dünya"sı ve Cormac McCarthy'nin "Kanlı Meridyen"i sayılabilir. Bu kitaplar da, toplumun çöküşü, bireyselliğin kaybı ve insan doğasının karanlık yüzü gibi temaları işler. Ayrıca, Albert Camus'nün "Veba"sı da, salgın teması ve insanlığın dayanışması üzerine benzer bir bakış açısı sunar.

José Saramago, Portekiz edebiyatının önde gelen isimlerinden biridir. 1922 yılında Portekiz'in Azinhaga köyünde doğan Saramago, mütevazı bir aileden gelmektedir. Yoksulluk içinde büyüyen yazar, genç yaşlarda çeşitli işlerde çalışmak zorunda kalmıştır. Ancak, edebiyata olan ilgisi hiç azalmamış ve kendi kendine okuyarak kendini geliştirmiştir.

Saramago'nun yazım üslubu, özgün ve kendine hastır. Cümleleri uzun, karmaşık ve noktalama işaretlerini nadiren kullanır. Bu tarz, okuyucuyu metne daha fazla dahil eder ve düşünmeye sevk eder. Saramago, sıradan olayları bile derinlemesine analiz eder ve felsefi bir yaklaşımla ele alır. Eserlerinde, insanlık hallerini, toplumun sorunlarını ve varoluşsal kaygıları işler.

Saramago'nun en önemli eserleri arasında, "Körlük" (Ensaio sobre a Cegueira), "Kayıplar" (Memorial do Convento), "Bütün İsimler" (Todos os Nomes), "Mağara" (A Caverna) ve "Lizbon Kuşatması'nın Tarihi" (História do Cerco de Lisboa) sayılabilir. Bu eserler, farklı türlerde olmasına rağmen, ortak bir temayı paylaşır: İnsanlığın durumu ve toplumun sorunları.

Saramago, edebiyat dünyasında birçok ödül kazanmıştır. 1998 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanması, uluslararası alanda tanınmasını sağlamıştır. Ayrıca, Portekiz ve diğer ülkelerden birçok önemli ödül almıştır.

José Saramago, hayatının büyük bir bölümünü Lizbon'da geçirmiştir. Ancak, daha sonra Lanzarote'ye yerleşmiş ve yaşamının son yıllarını burada geçirmiştir. Siyasi görüşleri nedeniyle zaman zaman tartışmalara konu olan Saramago, eserlerinde sosyal adaleti, özgürlüğü ve insan haklarını savunmuştur. 2010 yılında, Kanarya Adaları'nda hayata veda etmiştir. Saramago, eserleriyle edebiyat dünyasına önemli bir miras bırakmış ve dünya çapında milyonlarca okuyucuyu etkilemiştir.